Restrukturyzacja długów osoby fizycznej a ugoda z wierzycielami

Mam pytanie z praktyki, bo coraz częściej trafiają się osoby prywatne z kilkoma zobowiązaniami, które jeszcze mają dochód, ale już nie są w stanie normalnie obsługiwać rat. Zastanawiam się, gdzie realnie kończy się zwykła ugoda z bankiem albo firmą pożyczkową, a zaczyna temat układu konsumenckiego. Czy taki układ ma sens głównie wtedy, gdy jest stałe wynagrodzenie i da się pokazać wierzycielom konkretny plan spłat, czy można go rozważać także przy nieregularnych dochodach? Wiem, że w części przypadków trzeba porównywać to z upadłością konsumencką, ale nie zawsze jest jasne, kiedy upadłość jest już jedyną sensowną drogą. Jak podchodzicie do oceny, czy najpierw próbować porozumień z wierzycielami, czy od razu analizować formalne postępowanie?